WALONG BUWAN AKONG BUNTIS PERO PINILIT AKO NG ASAWA KONG MAGLUTO NG 5-COURSE MEAL PARA SA INVESTOR NIYA.

WALONG BUWAN AKONG BUNTIS PERO PINILIT AKO NG ASAWA KONG MAGLUTO NG 5-COURSE MEAL PARA SA INVESTOR NIYA. NANG HINIMATAY AKO SA SAKIT SA SAHIG, UMIRAP LANG SIYA. PERO ANG GINAWA NG BISITA NIYA ANG NAGPABAGSAK SA KANYANG MUNDO.

Ako si Maya. Walong buwan na akong buntis sa panganay namin ng asawa kong si Roman. Sa yugtong ito ng pagbubuntis, ang bawat paghakbang ay parang may nakapatong na semento sa aking mga paa. Manas ang aking mga binti, mabigat ang aking balakang, at madalas akong makaramdam ng matinding paghihingal.

Ngunit para kay Roman, ang pagbubuntis ko ay hindi isang medikal na kondisyon—para sa kanya, isa itong “abala.”

Isang Biyernes ng umaga, pumasok siya sa kusina habang hirap na hirap akong nagtitimpla ng gatas.

“Maya,” utos niya, ang boses ay walang bakas ng lambing. “Mamayang gabi, darating si Mr. Alejandro Vergara. Siya ang pinakamalaking investor na hinihintay ng kumpanya ko. Gusto kong ipaghanda mo kami ng 5-course dinner.”

Nabitawan ko ang kutsara. Tumingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.

“Roman… walong buwan na akong buntis. Hindi na ako makatayo nang matagal. Bakit hindi na lang tayo mag-cater? O kaya dalhin mo siya sa isang mamahaling restaurant?” pagmamakaawa ko.

Kumunot ang noo ni Roman. Lumapit siya at tinignan ako nang malamig. “Mr. Vergara values family and traditional hospitality. Gusto niyang makita na may home-cooked meal mula sa asawa ko. Huwag kang mag-inarte, Maya. Nakasalalay dito ang promosyon ko at ang deal na magpapayaman sa atin. Gawin mo ang trabaho mo bilang asawa!”

Umalis siya nang padabog, iniwan akong nakatayo at lumuluha. Wala akong nagawa kundi sumunod. Akala ko, ang sakripisyong ito ay magbubunga ng magandang kinabukasan para sa anak namin.

Ang Impyerno sa Kusina

Alas-tres pa lang ng hapon, nagsimula na akong maghiwa, maghiwa, at magluto. Walang katapusang pagtayo sa harap ng mainit na kalan. Gumawa ako ng Mushroom Truffle Soup, Shrimp Cocktail Appetizer, Caesar Salad mula sa scratch, Oven-Roasted Beef Tenderloin, at isang Leche Flan para sa dessert.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, pakiramdam ko ay bibigay na ang katawan ko. Basang-basa ako ng pawis. Ang manas sa paa ko ay parang puputok na. Nagsisimula na rin akong makaramdam ng matatalim na kirot sa ibabang bahagi ng aking tiyan—mga contractions na pilit kong binabalewala.

Dumating si Mr. Alejandro Vergara. Isa siyang matikas na lalaki na nasa edad sisenta, pormal, at may mga matang mapanuri ngunit mabait.

“Good evening, Mrs. Maya,” bati ni Mr. Vergara nang pagbuksan ko sila ng pinto. Tumingin siya sa malaki kong tiyan. “Oh, you are expecting! Congratulations. Naku, Roman, sana ay hindi ko inabala ang asawa mo. We could have eaten out.”

Tumawa si Roman ng pekeng tawa. “Naku, Sir, hindi po! Gustong-gusto po ni Maya na nagluluto para sa mga VIP na katulad niyo. Sanay po ‘yan sa trabahong bahay.”

Parang sinaksak ang dibdib ko sa narinig ko, ngunit pinilit kong ngumiti at dumiretso sa kusina para i-serve ang unang kurso.

Ang Pagbagsak

Naging maayos ang pag-serve ko ng Soup at Appetizer. Ngunit habang tumatagal, lalong tumitindi ang sakit sa tiyan ko. Parang hinihiwa ang aking balakang pababa sa aking mga hita. Namumutla na ako at lumalamig ang aking pawis.

Oras na para i-serve ang Main Course—ang mabigat na platter ng Roasted Beef.

Dahan-dahan akong naglakad mula sa kusina papunta sa dining room. Hawak ko ang malaking pinggan. Ngunit sa kalagitnaan ng aking paghakbang, isang napakatinding sakit ang sumabog sa aking sinapupunan. Parang pinupunit ang laman ko. Napatili ako.

Hindi ko na kinaya. Nawalan ng lakas ang aking mga binti.

CRAAAASH!

Bumagsak ako sa matigas na sahig ng dining room. Nabasag ang mamahaling porselanang pinggan, at nagkalat ang mainit na pagkain sa sahig, malapit sa sapatos ni Roman.

Namimilipit ako sa sakit, nakahawak sa aking malaking tiyan, hirap na hirap huminga.

“T-Tulong… Roman… ang sakit… ang baby natin…” daing ko habang umiiyak.

Tumingin ako kay Roman, umaasang sasaluhin niya ako, na mag-aalala siya. Ngunit ang nakita ko sa mukha niya ay galit at pandidiri.

Lumingon si Roman kay Mr. Vergara, pagkatapos ay tumingin sa akin at uminom ng wine sabay irap.

“Ano ba yan, Maya?!” bulyaw ni Roman sa harap ng bisita. “Tumayo ka nga diyan! Nag-iinarte ka na naman! Sinira mo ang hapunan natin! Nakakahiya ka kay Mr. Vergara! Punasan mo ‘yang kalat mo!”

Hindi siya gumalaw para tulungan ako. Nakatayo lang siya roon, inuuna ang nasirang presentation ng pagkain kaysa sa buhay ng mag-ina niya.

Ang Resbak ng Bisita

Biglang may narinig kaming malakas na pagbagsak.

Ibinagsak ni Mr. Vergara ang kanyang baso sa lamesa. Ang kanyang mukha, na kanina ay kalmado, ngayon ay namumula sa matinding galit.

Hindi siya tumingin kay Roman. Sa halip, mabilis na lumuhod si Mr. Vergara sa sahig, walang pakialam kung madumihan ang kanyang mamahaling Italian suit sa sarsa ng karne. Inalalayan niya ang aking ulo at sinapo ang aking likod.

“Maya? Ineng, huminga ka nang malalim. Huwag kang pipikit!” malumanay ngunit matatag na utos ni Mr. Vergara.

Lumingon si Mr. Vergara at sumigaw sa kanyang Bodyguard na nasa labas ng pinto. “Carlos! Ihanda ang kotse! Ngayon din! Tatawag tayo ng ambulansya pagdating sa ospital!”

Nagulat si Roman. Namutla siya. “S-Sir Vergara… huwag niyo na pong pansinin ‘yan. Nag-iinarte lang po ‘yan. Tatawag po ako ng katulong para linisin ang—”

“SHUT UP!” Isang nakakabinging sigaw ang pinakawalan ni Mr. Vergara na nagpatayo ng balahibo ni Roman.

Humarap ang bilyonaryo sa asawa ko, ang mga mata nito ay nag-aapoy sa galit.

“Nag-iinarte?! Walong buwang buntis ang asawa mo at hinihimatay sa sakit sa sarili mong sahig, tapos inuutusan mo siyang maglinis?!” dinuro ni Mr. Vergara si Roman. “Pinilit mong magluto ang isang babaeng malapit nang manganak para lang bumilib ako sa’yo?!”

“S-Sir… para sa kumpanya po…” nauutal na sagot ni Roman.

“Business is about TRUST, Roman! It is about CHARACTER!” sigaw ni Mr. Vergara habang buong ingat akong binubuhat ng kanyang bodyguard. “Kung kaya mong tratuhin nang ganito kalupit ang babaeng nangakong mamahalin ka, at ang anak na sarili mong dugo’t laman… paano pa kaya ang pera ko? You are a monster. And I don’t do business with monsters!”

Naglakad papalabas si Mr. Vergara, ngunit bago siya tuluyang lumabas, binitawan niya ang huling salita na wumasak sa mundo ni Roman.

“The deal is officially OFF. Bukas na bukas, tatawagan ko ang CEO niyo. Sisiguraduhin kong matatanggal ka sa trabaho dahil sa kawalan mo ng moralidad. Goodluck sa buhay mo, Roman.”

Ang Bagong Simula

Dinala ako ni Mr. Vergara sa pinakamagandang pribadong ospital. Ayon sa doktor, nakaranas ako ng Severe Exhaustion at Pre-term Labor scare dahil sa labis na pagod at stress. Kung nahuli pa raw nang kaunti, baka nawala ang baby ko.

Sinagot ni Mr. Vergara ang lahat ng bill sa ospital. Nang magising ako kinabukasan, nandoon siya sa tabi ng kama ko, kasama ang asawa niya, para siguraduhing ayos ako. Ipinangako niya na tutulungan niya akong makapagsimula muli.

At si Roman? Tinotoo ni Mr. Vergara ang kanyang banta. Tinanggal si Roman sa kumpanya dahil sa pag-atras ng pinakamalaking investor. Sinubukan ni Roman na pumunta sa ospital para magmakaawa, hindi dahil nag-aalala siya sa akin, kundi para pilitin akong kausapin si Mr. Vergara na ibalik ang deal.

Ngunit hinarang siya ng mga gwardiya.

Isang linggo matapos ang insidente, pinadala ko sa kanya ang mga papeles para sa Annulment, kasama ang isang Restraining Order. Kinuha ko ang lahat ng gamit ko sa bahay habang wala siya.

Ngayon, makalipas ang dalawang taon, hawak ko ang aking malusog at masayang anak na si Leo. Nagtatrabaho ako bilang isang Manager sa isa sa mga kumpanya ni Mr. Vergara, na naging parang pangalawang ama sa akin.

Habang si Roman? Balita ko ay baon siya sa utang, walang kumpanyang gustong tumanggap sa kanya, at nabubuhay nang mag-isa.

Natutunan ko sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na pamilya ay hindi laging nagmumula sa dugo o sa papel ng kasal. Minsan, ang tunay na pamilya ay ang mga taong may malinis na puso na handang sumalo sa iyo kapag hinayaan ka ng iba na bumagsak sa malamig na sahig.